Europejska, amerykańska, francuska — trzy warianty ruletki w porównaniu

Ozdobna kopuła w samym centrum głowicy koła. Utrzymuje wrzeciono na miejscu i zwykle jest toczona z polerowanego mosiądzu lub chromowanej stali — dla wyglądu i aby dodać nieco masy w centrum wirnika.

Pionowa oś, wokół której obraca się głowica koła. Osadzona na precyzyjnych łożyskach kulkowych, dzięki czemu wirnik kręci się 60–90 sekund po jednym pchnięciu krupiera niemal bez strat na tarcie.

Swobodnie obracająca się tarcza niosąca numerowane kieszenie. Spoczywa na wrzecionie i jest wprawiana w ruch w jedną stronę; krupier posyła kulkę w przeciwnym kierunku po torze.

Pierścieniowa obręcz na głowicy koła, mieszcząca numerowane kieszenie. Koła europejskie mają 37 kieszeni (0–36); amerykańskie dodają drugą kieszeń 00, łącznie 38. Sekwencja liczb jest nieciągła, by rozłożyć ryzyko.

Pojedyncze numerowane przegródki wycięte w pierścieniu. Każda jest nieco większa od kulki, by mogła się czysto zatrzymać. Połowa niezerowych kieszeni jest czerwona, połowa czarna; zero (i podwójne zero) są zielone.

Miękkie dno wewnątrz każdej kieszeni. Wykonane z miękkiego materiału syntetycznego, by pochłaniać energię kulki i nie pozwalać jej wyskoczyć po zatrzymaniu. Kasyna regularnie wymieniają zużyte wyściółki, by lądowania były spójne.

Cienkie metalowe ścianki między sąsiednimi kieszeniami. Kierują kulkę do kieszeni, gdy traci ona pęd. Nowoczesne „niskoprofilowe” przegrody są celowo niższe od starszych konstrukcji, czyniąc koło mniej przewidywalnym.

Zewnętrzny drewniany pierścień, po którym kulka krąży po wyrzuceniu przez krupiera. Wypolerowany i lekko nachylony do wewnątrz — resztę robi grawitacja, gdy kulka traci energię i zaczyna dryfować ku środkowi.

Mała kula, zwykle o średnicy 18–21 mm, tradycyjnie z kości słoniowej, a dziś z acetalu lub teflonu. Na tyle lekka, by efektownie odbijać się od przegród i deflektorów przed zatrzymaniem.

Osiem wypukłych rombowych kołków (czasem zwanych „kanoe”) na wewnętrznym zboczu między torem kulki a pierścieniem kieszeni. Rozpraszają tor kulki i dodają kolejną warstwę losowości do miejsca, w którym wyląduje.

Nachylona drewniana część łącząca tor kulki z pierścieniem kieszeni. Gdy kulka straci dość prędkości, by spaść z toru, zsuwa się po fartuchu, czasem odbijając się po drodze od deflektora.

Drewniana obudowa mieszcząca całe koło — zwykle wykonana z mahoniu, orzecha lub palisandru dla stołów premium. Zapewnia sztywność konstrukcji i tłumi wibracje podczas gry.

Malowany pierścień na wierzchu pierścienia kieszeni pokazujący widoczne liczby. Sekwencja europejska zgodnie z ruchem wskazówek zegara od 0: 32, 15, 19, 4, 21, 2, 25, 17, 34, 6, 27, 13, 36, 11, 30, 8, 23, 10, 5, 24, 16, 33, 1, 20, 14, 31, 9, 22, 18, 29, 7, 28, 12, 35, 3, 26.

Cokół, na którym stoi koło. Ciężki i przykręcony do stołu, by zapobiec wszelkim wibracjom podczas gry — nawet niewielkie przechylenie obciążałoby kulkę przez tysiące spinów.